31 Mart 2010 Çarşamba

Rabah Madjer


Rabah Madjer (Porto) Vs Bayern - Talonnade à la Madjer
Yükleyen youston-flex. - Aile videolarını izleyin.

Böyle de bir gol var işte. Yerse sen atsana. Bayern Münich ile Şampiyon Klüpler Kupası oynuyorsun ve bu golü atıyorsun. Var mı kardeşim böyle bir şey. Var, evet.

Teoman - Uçurtmalar


Teoman - Uçurtmalar 

Teoman'ı canlı canlı dinlemek. Hayat bana bu fırsatı verdiği için keyifliyim. Hayat işte. Ne yaparsın.

Şiddet ve İktidar İlişkisinin Gelişimi ve GünümüzeYansıması

not: geçen sene kimlik beden iktidar dersi için yazdığım bir şeydi. severek yazmıştım. iyi olduğunu da düşünüyorum. beklediğim notu alamadım ama olsun. güzeldir yani. 


Şiddet ve İktidar İlişkisinin Gelişimi ve GünümüzeYansıması

“Egemen, olağanüstü hale karar verendir” der Carl Schmitt, Egemenliğin Tanımı yazısında. Olağanüstü durum hangi koşullar için geçerlidir sorusunu da, egemenliğin tanımı içerisinde aramamız gerekmektedir. Egemen, hukuku askıya alabilendir ve o bunu yaptığı an egemen olmaktadır. Hukuku askıya almak, hukuk dışı bir eylem olarak öngörülemez çünkü hukuk, olağanüstü durumlarda kendisini askıya alma yetkisini egemene vermiştir. Bu durumda hukuk bir olağanüstü hal içerisinde askıya alındığında, aslında kendisini de gerçekleştirmiş oluyor. “Olağanüstü halde devlet, hukuku, kendini koruma hakkına dayanarak askıya alır” der Schmitt.[1] Ve Egemen’in olağanüstü hale karar verdiği anda ortaya çıkan şey, şiddetin ta kendisidir. Egemen’in şiddeti tek taraflı bir şiddettir.
Aslında Egemen’in hukuku askıya almasıda, hukukun, hukuk-dışı şiddete çare bulamamasından kaynaklanmaktadır. Tekrar hukuki düzene kavuşmak için, olağanüstü halin ilanı gerekmektedir. Ve şunu da diyebiliriz ki, olağanüstü halin sona erdiğine ve hukuki düzenin uygulanmasına karar veren egemendir. Hukuki düzen ancak yasakoyucu şiddet ile sağlanabilir. Bu ister yeni bir hukuki düzen için harekete geçen devrimci güçlerin zafer elde etmesiyle olsun, isterse hali hazırda var olan egemenin devrimci güçlere karşı galip gelip eski hukuki düzene yani “normal” düzene geçmesiyle olsun.
“... güç kötüye kullanılıp adil olmayan amaçlara hizmet etmediği sürece kullanımı hiç bir sorun doğurmaz.” Bu sözler Walter Benjamin’in Şiddetin Eleştirisi makalesinde geçmektedir. Bu doğal hukuk anlayışının, şiddetin doğanın bir ürünü olduğunu söyleyen anlayışa denk düşmektedir. Şiddet adil amaçlara hizmet ettiği sürece var olabilir ve bunda bir sorun yoktur. Yine Benjamin şöyle der:
... Şiddet, hukukun elinde olmadığı sürece, hizmet ettiği yasa dışı amaçlar doğrultusunda değil, bizatihi hukukun dışında var olması dolayısıyla, hukuka karşı bir tehdit oluşturur. Şiddetle savunulabilir bir görüştür bu, insan “büyük” bir suçlunun, amaçları ne kadar sapkın olursa olsun, nasıl da sıklıkla, halk arasında gizli bir hayranlık yarattığını düşünmeden edemiyor. Bunun sebebi suçlunun yapıp ettiği şey değil, bunun tanıklık ettiği şiddettir kuşkusuz. [2]
Şiddet uygulayan bir anda kahramana dönüşebilir ve bu devletin gücünü sarsıcı nitelikte olabilir. Modern dünya da polis şiddeti, Benjamin’e göre hem yasa koyucu hem de yasa koruyucu şiddettir. Polisin uyguladığı şiddet her ne şekilde olursa olsun devletin varlığını tehdit etmez ve tamamen hukuki amaçlara hizmet etmektedir. Polis hukuk içinde tanımlayamadığı bir durumla karşılaştığında doğal olarak bir karar vermek durumunda kalır ve hukukda görülmeyen bu durum polisin o esnada oluşturduğu bir yasadır.
Polis şiddeti yasa koyucudur çünkü hukukun hüküm veremediği durumlarda yasa koyar, polis yasa koruyucudur çünkü bu amaçlara hizmet etmektedir. Bu görüntü modern demokrasilerin yapısına dair de bize ip ucu verir. Şiddet yasal hukukun aracı olan polis şiddeti de olsa, yani hukuku korumak adına da olsa bir sorun vardır, o da hukuka olan güvenin kaybolmaya başlamasıdır. Çünkü polis şiddetinin ortaya çıktığı durumlar bu anlardır. “Polis “hukuku”, devletin, her ne pahasına olursa olsun ulaşmak istediği empirik araçlara, etkisizlik ya da bir hukuk sistemindeki içsel bağlantılar nedeniyle, hukuk sistemi aracılığıyla ulaşabileceğine güveni kalmadığında varılan noktayı belirler.” [3]der Benjamin.
Bu durum da ortaya hukuk dışı şiddetin de çıkması kaçınılmazdır. Hukuk dışı şiddette devletin kontrolü altında olmayan şiddettir. Onun varlığını tehdit eden ve yasakoyucu şiddet olma özelliğiyle de ürküten şey.

Şiddetin bu doğal süreci kadar bir de tarihsel süreci vardır. Onu hapseden, ona şekil veren bir süreçtir bu. Şiddeti adaletin temeline oturtur, bu tarihsellik anlayışı. Adalet anlayışı da bu anlamda şiddete yasallık kazandırabilmektedir. XVIII. yüzyılda suçluların infazı bir seyirlik unsur olarak gerçekleştiriliyordu. Burada uygulanan şiddet bedene yönelik bir şiddetti. M. Foucault, kralı öldüren ve bu yüzden infaza uğraması gereken Damiens’in ne şekilde ölüme gittiğini o zaman yazılanlardan Hapishanenin Doğuşu kitabının Mahkûmların Bedeni bölümün de şu şekilde açıklar:
Damiens, 2 Mart 1757’de “Paris kilisesinin cümle kapısının önünde, suçunu herkesin karşısında itiraf etmeye” mahkûm edilmişti; buraya “elinde yanar halde bulunan iki libre ağırlığındaki bir meşaleyi taşıyarak, üzerinde bir gömlekten başka bir şey olmadığı halde, iki tekerlekli bir yük arabasında götürülecekti; sonra aynı yük arabasıyla Grêve meydanına götürülecek ve burada kurulmuş olan darağacına çıkartılacak memeleri, kolları, kalçaları, baldırları kızgın kerpetenle çekilecek; babasını (kralı) öldürdüğü bıçağı sağ elinde tutacak ve kerpetenle çekilen yerlerine erimiş kurşun, kaynar yağ, kaynar reçine ve birlikte eritilen balmumu ile kükürt dökülecek, sonrada bedeni dört ata çektirilerek parçalatılacak ve vücudu ateşle yakılacak, kül haline getirilecek ve bu küller rüzgâra savurulacaktır”[4]
Bu anlatıda aslında şunu görmek mümkün, bugün şiddetin tam da hukuk dışı olması yüzünden, devleti ürkütmesi gibi XVIII. yüzyılda da şiddetin krala ve tüm ülkenin mutlak sahibi olan kralın imgesine yapılması, hükümdarlığı tam da yıkıcı nitelik taşıdığı için, cezanlandırılması gereken bir durum doğuruyordu. Suçlunun bedeni hem kralın, hem de kralın siyasi bedeninin intikamını almak için insanlara seyirlik bir şekilde gösteriliyordu. Amaç çok basit aslında, bu yolla suçu ve hukuk-dışı şiddeti engellemek. Bunun için de yasal şiddet yöntemleri işin içine giriyor.

Bu, suçlunun infazının bu şekilde Fransa’da son kez yapıldığı infazdı. Bunun çeşitli sebepleri vardı. Foucault yine Hapishanenin Doğuşu’nda şunları söyler:
Ceza yavaş yavaş bir sahne olmaktan çıkmıştır. Ve cezanın seyirlik unsur olarak içerebileceği her şey artık olumsuz bir gösterge haline gelmiştir; cezanın bir tören halinde sunulmasının ortadan kalkmasıyla birlikte, cezanın “son aşamasının” da suçla karanlık ilişkileri olduğundan kuşku duyulmaya başlamıştır: ceza eğer suçu vahşilik bakımından aşmıyorsa, en azından ona eşit olmakta, seyircileri vazgeçirmeye niyetlendiği bir kıyıcılığa alıştırmakta, onlara suçların sıklığını göstermekte; celladı bir caniye, yargıçları bir katile benzetmekte, rolleri son anda tersine döndürmekte, azap çektirilen acıma ve hayranlık konusu haline gelmektedir.
... Bu olgudan ötürü adalet, artık infaza eklenmiş olan şiddeti halkın önünde üstlenmekten vazgeçmiştir.
... seyirlik infazda darağacından karmaşık bir dehşet yükselmekteydi; bu şiddet aynı anda hem celladı hem de mahkûmu kapsamaktaydı: azap çektirilen kişinin içine düştüğü utancı acıma veya şan haline dönüştürmeye her zaman hazır olmanın yanı sıra, infaz yapan kişinin yasal olarak kullandığı şideti her seferinde bir yüz karası haline çevirmekteydi.[5]
Bu açıklama yukarıda Benjamin’in bahsettiği suçlunun halk arasında hayranlık uyandırmasıyla aynı şeydir aslında. Aradan geçen iki yüzyıl durumu ve düşünceyi değiştirmemiştir. Tabi Foucault burada, bu açıklamayla şunu söylemek istiyor. Suça verilen ceza ve bunun uygulaması suçlunun işlediği suçtan farksız değil ve artık bu durum insanların gözünde onları uyarmaktan çok, karşı bir dirence zorlamaya iten, halkın acıma duygusunu uyandıran bir hale gelme aşamasındadır. Halk bazen mutlak güce sahip kraldan suçlu için merhamet bile dilemektedir. Ve bir çok kez bu başarılı olmuştur. Bu da egemenin gücünü kullandığı “istisna” alanıdır. İstisna bir durum ortaya çıkmıştır ve egemen buna o anda karar vermektedir. Kralın suçluyu affetmesi de, onu cezalandırması kadar aynı değere sahiptir çünkü kral suçluyu affederek halkın gözünde affedici bir role sahip olmaktadır.
Bu anlattıklarımızdan şunları çıkarabiliriz. Kralın iki bedeni vardır. Biri kralın fiziksel olarak yaşayan bedeniyken, diğeri onun “siyasal bedeni”dir. Kralın bedeni öldürülemez, yok edilemez bedendir bu yüzden. Krala yapılan tüm saldırılar suç sayılmaktadır ve cezası ölümdür. Kralın uyguladığı şiddet ise karşı konulamaz egemenin şiddetidir. O tüm hukuki durumu belirleyendir ve birinin ölüm emrini vermesi, onun suç işlemiş olduğu anlamına gelmemektedir. Giorgio Agamben, Kutsal İnsan kitabında şunu söyler:
Eğer aydınlatmaya çalıştığımız egemenin bedeni ile homo sacer’in bedeni arasında ki bu simetri doğru ise, o zaman görünüşte birbirinden uzak olan bu iki bedenin hukuksal-siyasal statülerinde analoji ve mütekabiliyetler bulabilmeliyiz. Bu anlamda ilk ve doğrudan bir karşılaştırma malzemesi olarak, hükümdarı/egemeni öldürmenin cezasıyla karşılaşıyoruz. Homo sacer’i öldürmenin cinayet oluşturmadığını biliyoruz. Benzer doğrultuda, hükümdarı öldürmenin basit bir cinayet edimi olarak görüldüğü hiçbir hukuksal-siyasal düzen yoktur. Hükümdarın öldürülmesi bunun yerine, crimen lesae maiestatis olarak tanımlanan özel bir suç teşkil ediyor. Buradan bizi ilgilendiren şey, homo sacer’in öldürülmesinin cinayetten daha hafif olarak ve hükümdarın öldürülmesinin ise cinayetten daha ağır olarak görülmesi değildir. Aslolan şey, bunların hiçbirinde de bir insanın öldürülmesinin cinayet suçu teşkil etmediğidir. Savoy Kralı Charles Albert’ın “egemenin şahsı kutsal ve dokunulmazdır” diyen yasasını okurken, burada kullanılan sıfatların, cinayet işlemeksizin herkesin öldürülebileceği homo sacer’in hayatının kutsallığını yansıttığını görmemiz gerekiyor. [6]
Homo sacer (kutsal insan) Agamben’in tanımıyla, öldürülebilen fakat kurban edilemeyen insandır. Aslında dikkat edilirse şu sonuca varabiliriz. Egemenin iki bedeni vardır ve bunlardan birisi öldürülebilen bedendir fakat yine de kurban edilemez. Çünkü o fiziksel bedeninin taşıdığı anlamdan çok siyasi bedeninin taşıdığı anlamla var olabilmiştir. Yine burada sıradan vatandaşın, veya suçlunun bedenin de kutsal beden olduğunu görebiliyoruz. Her ne kadar seyirlik infazın bir kurban edilme ritüeline dönüştüğü görülse de bu böyle değildir, çünkü önemli olan bedenin öldürülebilir olması fakat kurban edilememesidir. O bu seyirlik infazla aslında başka bir anlam kazanmıştır. O da onun öldürülemez bedeninde anlam kazanır.
Aslında seyirlik infaz cezaların kaldırılıp, bedenin hapsedilmesi yani hapishanelerin oluşturulmaya başlanması, bedene yönelik azap çektirme işleminin ortadan kalkması, bunun yerine bedenin ıslahı, iyileştirilmesi anlamına gelmektedir. “Azap çektirmenin ortadan kalkması demek ki seyirlik unsurun silinmesidir; ama aynı zamanda bedenin tutuklanmasıdır.” ,diyor Foucault. Bedenin tutuklanarak ıslah edilmesi, iyileştirilmesi ile ne denmek istenmektedir? Aslında şunu söylemek mümkün, azap çektirme cezaları bu işi iktidar adına yapanları bir zalim, bir katil gibi göstermekteydi, dolayısıyla bu hükümdarın/egemenin de durumunu ifade ediyordu. Suçlunun hapsedilmesiyle birlikte onu ıslah etme, iyileştirme söylemi farklı bir bakış açısına sahip oluyordu. Aslında bu yolla hapsedilen insanlar iktidarın, onların hak ve özgürlüklerini ellerinden aldıkları bir şiddete maruz kalıyorlardı. İktidar suçlu beden üzerinden diğer insanlara göz dağı vermek yerine, suçluları dışardan koparıyor ve onları kendi istediği insan/vatandaş haline getiriyordu.
Hapishane günün her anının saniyesi saniyesine düzenlendiği, disiplin mekanizmalarının çok etkin bir şekilde işlediği bir kapatılma mekanıdır. Bir insanın yaşamına dair herşey bu mekanda vardır. Ve bu mekanda her şey ayrışmış durumdadır. Yemek yedikleri alanlar, eğitim gördükleri alanlar, çalıştıkları alanlar. Ve bu alanlarda gözetim altındadırlar, disipline edilmektedirler. Böylece iktidar kendi insanını yaratmaktadır.

Modern hayatta hapishaneler yukarıda bahsettiğimiz anlam da gündelik yaşamımızın da içerisindedirler aslında. Okullar, hastaneler, çalışma alanları, sokaklar, yaşam alanlarımız sürekli bir gözetim altındadır. Nuh Yılmaz, Biyoiktidar ve Liberalizm adlı yazısında Foucault ile ilgili şunları söyler:
Foucault, klasik iktidarla modern iktidarı, her iki iktidar biçiminin hayat ve ölüm karşısında aldıkları tavırla birbirinden ayırır. Klasik iktidar doğrudan güç uygulayan, gücünü hayatta bırakmak veya öldürmek yetkisine sahip olmasından alan mutlak bir iktidardır. Oysa modern dönemde iktidar hayat üzerinde dolaylı bir iktidara sahiptir, ölümle tanımlanmaktan ziyade “hayatı yöneten bir iktidardır” ... bu modern biyoiktidar, kendisini türle, ırkla yani nüfusun biylojik bilgisiyle kendisini var kılar ve hayat üzerinde konumlanır. Siyaset artık nüfusun sağlığıyla, varlığıyla ilgili hale geldiğinde bu varlığı tehdit edebilecek her türlü odak öldürülebilir hale gelir. Dolayısıyla artık iktidar hayatta bırakma veya öldürme yetkisiyle değil, hayatı desteklemekle güçlenir. Hayat üzerine konumlanan bu iktidarın sınırı ölümdür. Bu iktidar çerçevesinde ilk hedef bedendir. Beden bir makina olarak görülerek bedenin disiplini, kabiliyetlerinin arttırılması, gücünün ortaya çıkarılması, bu yolla bedenin uysallaştırılması hedeflenir.
Bu şekilde [...] nüfusun kontrolü ve bedenlerin özneleşirilmesi yoluyla bio-iktidar oluşur. Bedenlerin üretime koşulması, kapitalizmin gelişmesi ve bio-iktidar için var olma koşuludur. Bu biyo-iktidar analiziyle Foucault, modern dönemde şiddetin bu kadar yaygınlaşmasının ve farklılaşmasının kökenini değişen iktidar paradigmasında aramaktadır. İktidarın ve şiddetin değişen yüzü ise değişen beden algısı, hak kavramı ve kurumlarıyla topluma sirayet etmiş biyosiyasette anlaşılır. [7]

Modern dönemlerde görüldüğü gibi şiddetin ortaya çıktığı anlar nüfusun sağlığını ve varlığını tehdit edebilecek unsurların olduğu anlardır. Bunu şöyle de diyebiliriz. İktidar kendi belirlediği siyasi politikasının dışına çıkan bireylere, onları diğer bireylerin varlıklarını tehdit edebilecekleri doğrultusuyla şiddet uygulayabilir. Yine örnek vermemiz gerekirse devrimci, proleter güçlerin iktidarı yıkmak için ortaya koyduğu şiddete karşılık, iktidarında onlara karşı olan müdehalesi söylenebilir. Benjamin, işçilerin grev hakkından bahsederken, işçilerin grev hakkının iş verenin dolaylı olarak uyguladığı şiddet eyleminden kaçma hakkı olarak bahseder. Fakat grev hakkını kullanmak devlete şantaj yapma boyutuna ulaştığında bu devletin çıkarlarına ters düşmektedir. Böylece bu büyük genel greve dönüşecektir ve devlette bunu uygun görmez. Devlet yasama tarafından uygun görülen grev hakkını aynı anda bütün iş yerlerinde uygulanmasına karşı çıkar. Bunu hukuk-dışı olarak görür. Bunun nedeni en başında dediğimiz şeydir. Bu tür bir girişim devletin varlığını tehdit edici bir şiddettir. Ve bastırılması gerekmektedir.
İktidar kendini tehdit edecek şiddet unsurlarının karşısında durmakla, bireyi hem denetime, hem disipline tabi tutmaya çalışmaktadır. Böylece modern dünyada yaşadığımız bütün alanlar bir “kamp” a dönüşmektedir. Agamben, Kutsal İnsan’da şöyle der:
Bunların ışığında düşünüldüğünde, günümüzdeki kampın doğuşu, kesin bir biçimde modernliğin siyasal alanının kendisine işaret eden bir olay olarak ortaya çıkıyor. Kamplar, kesin bir yerleştirme (ülke) ile kesin bir düzen (Devlet) arasındaki işlevsel bağ üzerine bina edilen ve hayatın kaydı (doğum ya da ulus) için ise otomatik kurallara dayanan modern ulus-devletin siyasal sisteminin daimi bir krize girdiği ve Devletin de ulusun biyolojik hayatının gözetimini asli görevlerinden biri olarak üstlendiği bir zamanda ortaya çıkarıldı.
Şurası önemlidir: Kamplar, yeni vatandaşlık yasalarının çıkarılmasıyla aynı zamanda ortaya çıkmıştır. Böylece aslında hukuksal-siyasal düzenin geçici olarak askıya alınması anlamına gelen istisnai durum, artık, gün geçtikçe daha da bu düzene kazınamaz hale gelen çıplak hayatı içine alan yeni ve damimi bir mekân düzenlemesi (yerleştirme) oluyordu. Günümüz siyasetinin karşı karşıya kaldığı yeni gerçek, doğum (çıplak hayat) ile ulus-devletin giderek birbirinden ayrılmasıdır. Ve işte bizim kamp dediğimiz şey bu ayrışmadır. Artık yerleştirmenin olmadığı bir düzenin (yani hukukun askıya alındığı istisnai durumun) karşısında buna tekabül eden düzensiz bir yerleştirme (yani daimi bir istisna mekanı olarak kamp) vardır. Siyasal sistem artık hayat tarzları ve hukuk kuralları vazetmiyor; bunun yerine, bunu aşan ve bütün hayat tarzlarını ve bütün kuralları içine alabilen yersizleştiren bir yerleştirmeye dayanıyor. Yersizleştiren bir yerleştirme olarak kamp, bugün hâlâ içinde yaşadığımız siyasetin gizli kalıbıdır; ve havalimanlarımızdaki zones d’attentes şehirlerimizdeki varoşlar olarak karşımıza çıkan metaformozlarını tanıyabilmek için kampın bu yapısını bilmemiz gerekiyor. Dolayısıyla da kamp, devlet, ulus (doğum) ve ülkeden oluşan eski üçlüye eklenen dördüncü ve ayrılmaz unsurdur.
Bugün artık şehrin göbeğine iyice yerleşen kamp, yeryüzünün yeni bir biyosiyasal nomos’udur. [8]
Aslında şu son cümle önemlidir. En başından beri anlattığım şiddet ve iktidar ilişkisinin nasıl kurgulandığıdır. Günümüzde iktidar şiddeti medya ve iletişim, okullar, hastaneler, hapishaneler, aile baskısı gibi alanlarda karşımıza dolaylı olarak çıkmaktadır. Bu şiddet türü, iktidara karşı tehdit oluşturabilecek olan (yani bunun potansiyeline sahip olan) herşeyi yasayı koruma adına, devleti koruma adına insanları mekanlara kapatarak, orada farklı bireylere dönüştürerek, onların siyasi hayatları olan bios’unu yok ederek, bunun yerine çıplak hayatları olan zeo’larının siyasallaştırılması yoluyla yapmaktadır. İnsanlar sürekli bir istisna hali içerisinde yaşamaktadırlar. Bu da demektir ki, egemenin sürekli bir iktidarının olduğu durum vardır.

Sonuç olarak şunları söyleyebiliriz. Egemen eski dönemlerde de, modern dönemlerde de hukuğu askıya alabilme yetkisine sahiptir. Fakat klasik dönem de iktidar egemenliğini korumak için , ceza verdiği insanları ibret olsun diye meydanlarda acımazsız bir şiddet içerisinde öldürüyordu. Böylece insanlar bundan ibret alacaklar ve bir daha yapmayacaklardı. Ama XVIII. yüzyıldan itibaren hapishanelerin oluşturulmaya başlanmasıyla, insanları cezalandırmak için onları öldürmek yerine onları kendi tarafına çekmek istemiştir egemen iktidar. İnsanları baskılamış, onları disipline etmiş ve sürekli gözlemlemiştir. Böylece kendisine tehdit oluşturacak olanları hemen bastırmayı düşünmüştür. Bu düşünceyi insanların gündelik yaşamlarına da uygulamaya başlamıştır. Şiddet sadece iktidarın tekelinde olduğunda geçerlidir söylemi günümüzde geçerlidir. Bunun en somut örneği olarak da polislerin devlet adına kullandıkları yasakoruyucu ve yasakoyucu şiddettir. Yasa koyar çünkü devletin amacı doğrultusunda hizmet eder, yasakoyar çünkü gündelik yaşam içerisinde hukukla açıklayamadığı durumları kendi kendine belirleme hakkına sahiptir. Böylece insanlar gündelik yaşamlarını iktidarın belirlediği, tam disipline olmuş bir şekilde sürdürürler. Adımımızı attığımız an bizim iktidar tarafından gözlendiğimiz, ve disiplin altına sokulduğumuz anlardır. Kapitalizm artık o kadar güçlenmiştir ki her yerde insanları kontrolü altına almayı başarmıştır.







Kaynakça

1- Schmitt Carl, Siyasi İlahiyat, Dost Kitabevi, 2005, Ankara, Çvr. Emre Zeybekoğlu


2- Benjamin Walter, Şiddetin Eleştirisi, Say Yayınları, İstanbul, 2006 Çvr. E. Efe Çakmak


3- Foucault Michel, Hapishanenin Doğuşu, İmge Kitabevi, Ankara, 1992, Çvr. Mehmet Ali Kılıçbay


4- Agamben Girogio, Kutsal İnsan, Ayrıntı Yayınları, İstanbul, 2001, Çvr: İsmail Türkmen


5- Yılmaz Nuh, Biyoiktidar ve Liberalizm, Tezkire Dergisi, Ocak/Şubat 2002, Sayı: 24

Dipnotlar
[1] C. Schmitt, Siyasi İlahiyat “Egemenliğin Tanımı” , Dost Kitabevi, 2005, Ankara, Çvr. Emre Zeybekoğlu
[2] W. Benjamin, Şiddetin Eleştirisi sf. 105, Say Yayınları, İstanbul, 2006 Çvr. E. Efe Çakmak
[3] W. Benjamin, Şiddetin Eleştirisi sf. 111, Say Yayınları, İstanbul, 2006 Çvr. E. Efe Çakmak
[4] M. Foucault, Hapishanenin Doğuşu, sf. 33, İmge Kitabevi, Ankara, 1992, Çvr. Mehmet Ali Kılıçbay
[5] A.g.e. sf. 40-41
[6] G. Agamben, Kutsal İnsan, sf. 137-138, Ayrıntı Yayınları, İstanbul, 2001, Çvr: İsmail Türkmen
[7] Nuh Yılmaz, Biyoiktidar ve Liberalizm, Tezkire Dergisi, Ocak/Şubat 2002, Sayı: 24
[8] A.g.e. sf. 227-228

29 Mart 2010 Pazartesi

DİNLEN-CE



Çok güzel bir kare daha. Üzerinde oynanmış. Kime ne. Adam yapmış mı yapmış. Bu tür fotoğrafları seviyorum doğrusu. Fotoğrafçılık ile daha yakından ilgilenmem gerekiyor.

28 Mart 2010 Pazar

kayıyoree

Maçtan Kareler Tıkla Gör

Bunu yapmak istemiştim. Maçtan kareler için kayan yazının üzerine tıklayın. Böyle işlerle uğraşıyorum. Salı günü modern mantık sınavım, cuma günü de klasik sosyoloji sınavım varken. Ayıp bana. Bir de okulu uzatmaktan bahsediyorum. Hadi kouçm yaparsın sen. Sen yaparsan Fenerbahçe de yapar.. Beraber 3 yıl üst üste şampiyon olacağız. En az.

Ve Maç Biter


Ve maç oynandı. Oynandıktan sonra konuşmak daha keyifli hele de tuttuğunuz takım maçı kazanmışsa. Fenerbahçe maçı Selçuk'un uzaktan attığı gol ile kazandı. Tek gol ve 3 puan. Golsüz bir maç olacağını söylemiştim. Fenerbahçe'nin gol yemesini de beklemiyordum doğrusu. Her ne kadar şanslı bir gol atmış da olsa Fenerbahçe iyi oynamış. En azından yapması gerekeni yapmış elindeki kadroyla. Galatasaray gol atabileceği 1-2 pozisyon ve şut bulmuş. İşte onlarda Fenerbahçe'nin şanslı anları. Fenerbahçe bir anda lig 2.liğine oturdu ve Bursaspor ile arasıdna ki puan farkını 3 e indirmiş oldu. kaldı geriye 7 hafta. Bu maçların bir tanesi İstanbul dışında. Bir maç da zaten Ankaraspor maçı. Yani 3 puan cepte. Fenerbahçe çok yorulmayacaktır. Ben eminim eğer böyle gidersek şampiyon oluruz. İyi futbol beklemiyorum Fenerbahçe'den sadece Şampiyon olsun iki kupayı da alsın. Geçen sene BJK çok mu iyiydi yahu. Galatasaraylılara geçmiş olsun. Belki bir gün kazanırlar. Fenerbahçe bu maçda da gol yemeyerek son 5 resmi maçında gol yememiş oldu. Volkan'da lig de 368 dk.dır gol yemiyor. Derbi kralı Fenerbahçe'm benim.

Maç Günü: Galatasaray-Fenerbahçe





28 Mart 2010 Galatasaray-Fenerbahçe maçı. Yani bugün. Bugün bir saat daha kısa olmasına rağmen bu heyecanlı maçın başlamasına daha 2.5 saat var. Şunu söylemem gerekir ki, kim kazanırsa kazansın düzgün bir maç olsun, sonunda kavga olmasın. Neyse efendim bu kadar nezaket yeter. Asıl işin önemli kısmına geçelim. Cuma günü Bursaspor'un İBB'ye yenilmesi ve cumartesi günü de Bjk'nin Eskişehirspor'u 0-2 den gelip, 3-2 yenmesi sonucu bu maç önemli bir hal almıştır. Aslında yine de önemlidir FB-GS maçları. Lig de kaçıncı olduklarının bir öenmi yoktur. Ama kazanan Bursaspor'a yaklaşacak ve Beşiktaş'ın öne geçmesini de engelleyecek. Fenerbahçe'nin bu maçlarda Galatasaray'a büyük üstünlüğü var. Hele son yıllarda GalatasaraY'ın galibiyetlerini görmek ender rastlanan şeylerden. Fenerbahçe en kötü olduğu dönemde bile yenebiliyor rakibini. Zaten son 10 yıldır Kadıköy'de yenilmiyor. Ligin ikinci yarısıyla beraber ii takımda da bir düşüş olduğunu görmek mümkün. İki takım da Avrupa'dan acı bir şekilde elendi doğrusu. Galatasaray Türkiye kupasında da yok. Yani tutunduğu tek dal lig. Fenerbahçe ligin yanında kupada da mücadele veriyor. Hafta içindeki maç da Manisaspor'u 2-0 yenmeyi başardı. Ve baktığımız da son 4 maçında kalesinde hiç gol görmedi Sarı-Lacivertliler. Yine bu maçlarda rakip filelere 4 gol bıraktılar. Galatasaray ise son 4 maçında 2 glibiyet 2 de mağlubiyet aldı. Aslanlar, bu iki maçı da içeride kazandı. Bu sezon kendi evlerinde maç kaybetmiyorlar. Yani bu maça baktığımızda bir adım öndeler. Kendi sahalerında az gol yediklerini ve bol gollü galibiyetlere imza attıklarını söylemek mümkün. Kazandıkları son iki maç da 7 gol atmışlar ve 1 gol yemişler. Ben maçın gollü geçeceğini sanmıyorum. En azından 5-6 gol olmaz. En fazla 3 gol olacaktır. Ama maç da gol olacaktır o kesin. 2-1 veya 2-0 Fenerbahçe bu maçı alacaktır. Bir de şu var. Arda oynamıyormuş. Arda ne zaman Fenerbahçe maçlarında şov yaptı da ben hatırlamıyorum acaba.



Şimdi Özhan Canaydın'ın vefat etmesi ve Galatasaray kongrelerinin üst üste gelmesi GS için artı bir motivasyon sağlayabilir. Bunu göz ardı etmemek gerekiyor. Ama yine de Galatasaray bu maçı zor alır. Alamaz demiyorum elbette. Sadece Fenerbahçe bu tür maçları oynamasını iyi biliyor. Evet lig sonuncusu Denizlispor'a takılmasını bekleyebilirsiniz Fenerbahçe'nin fakat Galatasaray'a karşı öyle olmaz. Geçen hafta Trabzonspor mağlubiyeti alan GS'nin bu hafta biraz ürkek olacağını da düşünüyorum. Kısaca Fenerbahçe bu maçı alır. Bu maçı alan zaten şampiyon olur.

27 Mart 2010 Cumartesi

Ağustos Yorgunu


Portre Ve Insan > Insan > Ağustos Yorgunu... ~ serhat taykutgül" >Ağustos Yorgunu... @ Fotokritik.com


Fotoyu beğendim. taykut | serhat taykutgül Fotoktritikten. Nasıl yapıyorlar bilmiyorum. Mehmet Turgut'ta yapıyor böyle. Şahane gerçekten. Üzerinde çalışmak gerekiyor. Gerçekten şahane.

18 Mart 2010 Perşembe

Bir Perşembe Yazısı

Bugün uykusuz günü. Bütün perşembeleri benim için sıradan yapmayan şeylerden biridir bu. Perşembe'nin bir ayrıcalığı vardır. Ama bazen olamayabiliyor. Mesela dergi çıkmıyor. O zaman sıradan bir perşembe olma ihtimali doğuyor. Herkes için Cuma'nın anlam ve önemi büyüktür herhalde. Çünkü haftasonu geliyor. Son gün. Pazartesi sevilmez genelde. Haftanın başlangıcı. İki gün dinlenceden sonra kalk da işe git. Kalk da okula git. Çalış kısacası. Ben seviyorum sanırım Pazartesileri. Sevmediğim zamanlarda olmuştur elbette. Ama severim. Okula gitmekten büyük keyif alıyorum. Orası benim yuvam gibi. Tanıdık yüzler görmek güzel şey. Bu aralar okulu bir sene -belki daha da fazla olabilir- uzatma planlarım var. Doğru bir karar verdim mi bilemiyorum. Ama ileride pişman olmak istemiyorum. Bu yaş da hala aileme yük olmak biraz dokunuyor doğrusu. Çalışmak, para kazanmak istiyorum. Ama bunu şuan yapamıyorum. Formasyon için okulu uzatmak iyi hoş görünüyor benim için ya başarılı olamazsam. Bu dönem üzerimde bir ölü toprağı var sanki. Sekiz tane ders aldım derslere gidiyorum. Ama kendimi veremiyorum bir türlü. Yapmam gereken bir ödev var. On gün önce teslim etmeliydim. Şanslıyım ki hocamız insaflı. Okuma yapmam gerekiyor. Yapmıyorum. Dün gece eve 23.15 de anca geldim. Bu saatte eve gelip bir şeyler yapmap ne mümkün. Kendime plan program yapmıştım fakat ona da uyamadım. Resmen rafa kalktı. 10 gün sonra sınavlar başlıyor. Her ne kadar benim 1-2 tane olsa da. Önemli. Kendimi vermeliyim. Neyse. Bugün uykusuz günü neticede güzel bir gün. Hele de hava böylesine güzelken. Tam bir bahar havası. Çıkın siz de dışarı biraz hava alın. Umarım uykusuz bayilerde vardır.

Dostluk Üzerine

İnsan kendini hayatta bazen çok önemsiyor. O kadar önemsiyor ki kendisini bir halt sanıyor. Üzücü bana göre. Çünkü önemli olan sizi önemseyen birilerinin olmasıdır. Sizin kendinizi önemsemeniz hiç bir anlam ifade etmez. Aslına bakılırsa kendinizi mutlu hissetmenize yaramaz. Mutluluk oyunu oynayıp durursunuz öylece. Ama işin aslı öyle değildir. Eğer dostlarınızın kalbini kırıyor ve onları üzüyorsanız siz önemsiz birisinizdir. En azından biri için öylesinizdir artık. Ve birgün gelip ardınıza baktığınızda gerçekten bu hayatta önemsiz biri olur çıkarsınız. Onun için söylemek isterim ki dostlarınıza sahip çıkın. Onlarla konuşun. Yüzlerine konuşun. Arkalarından hançerlemeyin onları. Dertlerinizi konuşarak halledin, birbirinizi kırmadan. Dostluk fotoğraflarda kalmasın. Sonsuza kadar sürmelidir dostluklar. Yıllarca görüşmezsiniz ama bir gün yolda karşılaştığınızda biraz önce ayrılmışsınız gibi olursunuz. Dostluklar önemlidir. Yaşananlar, geride kalanlar. Kimse yalnız ölmek istemez. Herkesin bir dosta ihtiyacı vardır. Özdemir Asaf şöyle der; Herkesin bir dostu olmalıdır. Olmuş olmalıdır hiç değilse. Dostlarınıza sahip çıkın. Önemsiz, gereksiz şeyler için kırmayın onları.

1 Mart 2010 Pazartesi

AŞKSA



Mazhar Alanson'dan Twitdaşlarına bir armağanmış.Güzel olmuş. Aşk içinde boğulsak ya.

Balo ve Onun Sahte Yüzleri


İlk defa 2007 yılında gitmiştim okulun kıyafet balosuna. O zamanlar okulda artık yeni tanıştığımızdan mıdır bilmem çağıran arkadaşlar olmuştu beni. Çağıran dediysek beraber gidelim diyebilmişlerdi en azından. Her ne kadar gitmek ayrı, balodan sonrası ayrı bir dert olsa da benim için. Balodan sonra yurda gidememiş Beşiktaş da sokaklarda kalmıştım. Sabaha kadar dolanmıştım sokaklarda. Komik gelebilir size, benim için pek de komik değildi. Hala da değil ya. Neyse pek de beğenmediğim o balodan sonra zaten bir daha da gitmedim. Gitmek içimden gelmedi. Bunun yanında çağırılmadım da. Sonuç da yalnız başınıza gidecebileceğiniz bir yer değil. Gerçekten sıkılırsınız. Zaten 20 lira veriyorsunuz içeri girmek için. Uyduruk şarkılar v.s. Ama bu sene bir gidesim var. Son senem olduğundan birazda. Bir de gidesim var işte. Yine sıkılırım ama olsun. Yılbaşında nasıl ki gecenin bir vakti Taksim'e gittiysem ve gitmek istediysem onun gibi bir istek. Bir şeyler yapma isteği arkadaşlarla. Sanki son kez oraya gidebilirmişim gibi oluyor ama öyle değil elbette. Her sene gidebilirsiniz. Nasılsa dışardan girmek serbest. Yoksa nasıl para kazanacaklar. Yanlış hatırlamıyorsam bira 10 liraydı. Fena iş. Gel gelelim bu sene bazı arkadaşlar gidecek misin diye sorup duruyorlar. Çoğu ilk defa gidecek olanlar sanırım. Sadece gidecek misin? Hayır!! Gidemeyeceğim. İstesem de gidemem. Oraya gidip de yine sokaklarda gezinmek istemiyorum. Yalnız başına pek de eğlenceli olmuyor. Aslında bunu göze alabilecek bir arkadaşım olsa onu da yaparım. Nolacak. Yapmadığım şey mi. Artık davet edilmiyorum. Zaten birinci sınıftan sonra kim beni nereye davet etti hatırlamak güç. Biriyriyle görüşmek için hep ben efor sarf ettim. Şimdi düşünüyorum da o eski davetler de yapmacık mıydı acaba? Değildir umarım. Bizim arkadaşlara gidelim diyorum ama sanmıyorum ki gelsinler. Onlarla vakit geçirmek keyifli benim için. Onlara yük olmamak için elimden geleni yapıyorum. Gültepe'ye gitmiyorum mesela 10 gündür falan. Daha da gitmem heralde uzun bir süre. Ancak beraber baloya gidersek. Davet edenimiz yok. Davet edilsek gel biz de kal dostum diyecek kimsemiz yok. İnsanlar değer verip görünmekten bıkmıyor. Ben verdiğimi sanıyorum halbu ki. Görüşelim diyorum. Özledim diyorum. Bir şeyler yapalım diyorum. Hatta görüşmek için bir şeyler ayarlıyorum. Ve yine bir şeyler o görüşmeleri son dakikalarda iptal ediyor. Oluyor işte. İstemiyorlar. Uzaklaştık, koptuk. Çabuk tükettik arkadaşlıkları. Seviniyorum ki bir kaç tane adam var etrafımda. Bazen üzsek de birbirimizi var işte. Hala onlarla Çınaraltında oturup çay içebiliyorsak tamamdır. Ben sadece istiyorum ki maskelerimizi çıkaralım. Onların arkasına saklanmayalım. Rol yapmayalım birbirimize. Ahh dostlar bilemezsiniz işte. Seviyorum sizleri. Hep derim. İnsan ailesini seçemez ama dostlarını, arkadaşlarını seçer. doğru ya da yanlış. Seçer.


Hoşça kalın.